دبستان پسرانه غیردولتی حکمت اداره آموزش و پرورش استان گیلان/ماسال

اصل کشف استعدادهای نهفته

برای شناسایی استعدادهای دانش‌آموزان نمی‌توانیم فقط در پی کشف استعدادهای منطقی- ریاضی، و زبانی- کلامی باشیم و هوش‌ بهر (IQ) را ملاک مطلق سنجش استعداد قرار دهیم. با این روش استعداد سنجی، بسیاری از دانش‌آموزان نادیده گرفته می‌شوند، چرا که هر فردی استعدادهایی دارد که خاص خودش است و این استعدادها به شناسایی و هدایت نیاز دارند.
بهتر است زاویهی دید خود را قدری تغییر دهیم و در پی شناسایی استعدادهای ذاتی دانشآموزان از دیدگاه هوشهای چندگانه باشیم. با این دیدگاه، همهی دانشآموزان منحصربهفرد خواهند بود. هیچ طرح و برنامهای مغایر با این دیدگاه، با ذات بشر همخوانی ندارد و نمیتواند در آموزش عمومی جامعه مؤثر واقع شود. در روش استعدادسنجی با هوشبهر (IQ) همواره عدهای برتر شمرده میشوند که در استعدادهای منطقی- ریاضی، و زبانی-کلامی برتریهایی دارند و در نتیجه عدهی زیادی از افراد طرد میشوند. برای مثال، متأسفانه در نظام آموزشی تکبعدی، دانشآموزانی که هوش فضایی خوبی دارند (یعنی خوب طراحی میکنند و نقاشی میکشند)، یا دانشآموزانی که هوش موسیقایی خوبی دارند (یعنی ریتم شعر و موسیقی را خوب میفهمند و نسبت به آواها حساس هستند)، یا دانشآموزانی که هوش بدنی- حرکتی خوبی دارند (یعنی روی حرکات بدن خود کنترل دارند و در دستورزی مهارت دارند) و دانشآموزانی که استعدادهای دیگری دارند، جایی ندارند. این دانشآموزان یا اصلاً به حساب نمیآیند یا در مدرسه درجه‌‌های دو و سه محسوب میشوند.

براساس این نظریه، هوش تنها استعداد ریاضی و کلامی نیست، بلکه هشت هوش یا استعداد وجود دارد که در همهی انسانها در درجات و ترکیبهای متفاوت دیده میشود. در این راستا، باید به تفاوتهای فردی احترام گذاشت، زمینهی شکوفایی استعدادها را فراهم کرد، و در نهایت استعدادها را شناسایی و هدایت کرد تا فرد بتواند انسان شادکام و مؤثری برای خود و جامعه باشد. هوشهای چندگانه عبارتاند از:

1. هوش منطقی- ریاضی

2. هوش زبانی-کلامی

3. هوش فضایی

4. هوش بدنی- حرکتی

5. هوش موسیقایی

6. هوش طبیعتگرایی

7. هوش درونفردی

8. هوش بینفردی

همهی ما دانشآموزان مشتاق و بااستعداد بسیاری را دیدهایم که در دوران تحصیل رفتهرفته شوق یادگیری در آنها از بین رفته است، چرا که در چارچوبی که برای موفقیت در مدرسه تعیین شده بود، قرار نمیگرفتند. سهراب سپهری، که از دوران کودکی طبع شعر و نقاشی داشته، در انتقاد از نظام آموزشی خشک و تکبعدی سالهای نهچندان دور، در خاطرات خود میگوید: «مدرسه خراشی بود به رخسار خیالات رنگی خردسالی من.» در حالیکه با توجه به نظریهی هوشهای چندگانه، همهی انسانها بدون استثنا تواناییهای منحصر به فردی دارند که باید به آنها بها داد و بستر رشد را برایشان فراهم کرد.

نظرات خوانندگان
تا کنون هیچ نظری درباره این مطلب ثبت نشده است
نظر جدید
نام*
ایمیل
نظر*

متن تصویر*
مشاهده لیست تمام مطالب...